Sungmin Kim


Make-up artist Xiu Yun Yu verzorgde niet alleen de make-up van de deelnemers van Project Monolid, ze vroeg hen ook wat ze van hun ogen vinden en hoe zij tegenover bepaalde schoonheidsidealen staan. Hier vind je het verhaal van Sungmin Kim.

For English, please click here

 width=

Toen ik jonger was, dacht ik niet zo veel aan een dubbele ooglidcorrectie vanwege de veilige omgeving om me heen, maar naarmate ik ouder werd, begonnen steeds meer van mijn vrienden een dubbele ooglidcorrectie te overwegen. In werkelijkheid hebben sommigen van hen de operatie zelfs ondergaan, dus vanzelfsprekend begon ik te denken: “Moet ik ook plastische chirurgie ondergaan?”

Nu ik terugkijk op vroeger, krijg ik het gevoel dat sommige van de onzekerheden die ik voel als een monolid persoon, te maken hebben met hoe ik word blootgesteld aan de media die dubbele oogleden beschouwen als het schoonheidsideaal.

In je kindertijd heeft school een cruciale invloed op het vormen van iemands denkwijze. Als kind heb ik me nooit geschaamd voor mijn ogen. Ik begon als tiener te twijfelen toen vrienden dubbele ooglidcorrecties lieten doen. Zeker in de combinatie met de blootstelling aan media entertainment.

“Als kind heb ik me nooit geschaamd voor mijn ogen. Ik begon als tiener te twijfelen toen vrienden dubbele ooglidcorrecties lieten doen.”

Ik denk dat het project van Xiu Yun opwindend en zinvol is. Ik had geen idee hoe andere Oost-Aziaten, die in verschillende culturen en landen opgroeiden, omgingen met hun monolid ogen. Het project toont variatie in Aziatische schoonheid. Ik denk dat het belangrijkste punt van dit project is dat we mensen met verschillende soorten schoonheid in de media gerepresenteerd moeten zien, als we specifieke schoonheidsidealen willen doorbreken en de onzekerheid van mensen die niet aan die schoonheidsidealen voldoen, willen verlichten.

Ik denk dat dit project nuttig is vanuit het perspectief van racisme, omdat er, vanwege het stereotype denken over het Aziatische uiterlijk, vaak wordt gesproken over hoe Aziaten allemaal op elkaar lijken. Voor mij laat dit project echter zien dat niet alle Aziaten er hetzelfde uitzien en dat we allemaal een ander gezicht hebben.’

English version

Make-up artist Xiu Yun Yu not only did the make-up of the participants of Project Monolid, she also asked them what they think of their eyes and how they view certain beauty standards. Here you can find the story of Sungmin Kim.

 width=

When I was younger, I didn’t think about double-eyelid surgery that much, due to the safe environment around me, but as I grew older more and more of my friends were considering double-eyelid surgery. In reality, some of them did have the surgery, so naturally, I came to think “Should I get plastic surgery as well?”  

Looking back on my previous experiences, I feel like some of the insecurities that I felt as a monolid person had to do with the exposure to media which see double eyelids as the beauty standard.

In your stage of childhood, school has a critical influence on forming one person’s thoughts. As a kid I was never ashamed of my eyes. I started doubting as a teenager when friends got double eyeslid surgery. This in combination with media entertainment, made me doubt my eyes, even though I was satisfied with them.

“As a kid I was never ashamed of my eyes. I started doubting as a teenager when friends got double eyeslid surgery.”

I think that Xiu Yun’s project is exciting and meaningful. I had no idea about how other East Asians, who grew up in different cultures and countries, dealt with their monolid eyes. The project shows variety in Asian beauty. I think the critical point of the project is that we need to see people with various beauties in the media if we want to break specific beauty standards and relieve the insecurity of people who don’t meet those beauty standards.

I feel this project is meaningful from the perspective of racism, because people talk about how Asians all look similar, especially with the typical thinking of Asian appearance. However, for me, this project shows people that not all Asians look the same and that we all have different faces.’